Yukarıdaki ayeti kerime peygamber efendimiz Hz. Muhammed Mustafa sav efendilerimize hitaben ve insanların uyarılması için bildirilen Allah'ı sevmenin yolunu gösteren bir emirdir.  Şüphe yok ki Allah'ı sevmek kuru laflarla olmaz. Vicdanî bir aşkla da gerçekleşmez. Bu dava sadece Allah'ın resulune (s.a.v.) tabi olmak, hidâyeti üzere yaşamak ve hayatta onun nizamını gerçekleştirmekle olur. İman da şüphesiz ağızlarda gevelenen sözlerden ibaret değildir.Çoşturucu şiirler ve dikilmiş alametler hiç bir zaman imanı ifade etmeye muktedir değildir. Fakat iman Allah'a ve resulune itaattır. Resulullah'ın arzettiği şekilde Allah'ın nizamını yaşamaktır.

İşte gafil olduğumuz ya da yüzeysel davrandığımız konulardan biri peygamber as'a tam olarak bağlılık gösterememkteyiz. Onun hal ve hareketlerini , yaşam şeklini , sevdiklerini sevmenin sevmediklerini sevmemenin yollarını içimize sindiremediğimiz için sahte bir sevgiden söz etmekten kendimizi alamayacağız. Oysa ki aşk denilen duygu KAYITSIZ ŞARTSIZ bağlılıktır. Tutkudur. Heyecandır. O'nu düşünmektir.Her nefeste O'nu bilmektir. 

Nasıl ki doğustan ya da tesadüfen İslamiyetin bir ferdi olduysak Peygamberi sevmemizde şartların oluşturduğu bir bağlılıktan başka birşey değildir. Yukarıda yazdığımız gibi avaz avaz şarkılar ,ilahiler söylemekle ,şiirler yazmakla O'nu gerçek anlamda sevdiğimiz söylenebilir mi ? Asla... O'nun buyurdukları ile yaşamadıkça , O'nu içimizde hissetmedikçe ,onunla yaşantımızı düzeltemez ya da yaşam şeklimizi onun mükemmeliyetinde düzeltemezsekO'nu sevdiğimizi nasıl söylemeye cesaret ederiz.

Saadet devrinden sonra insanlar bölük bölük bölünmeye başladığından bu yana cemaat lideri olarak tarihte yerinialmaya başlayanlara duyulan sevgi peygamber efendimize duyulması gereken sevgiyi gölgede bırakmıştır. Şeyhlerine , imamlarına , velilerine duydukları sadakat o denli aşırı olmuştur ki , bukonuda uyarıldıklarında münafık ya da müşriklerin yaptıkları şekilde "Bizler tabii ki Onu seviyoruz , onun için canımızı veririz " konuşmaktadırlar. Kendileirnce ilan ettikleri mürşidin resimlerini koyunlarında , ceplerinde , ev ya da iş yerlerinin hatta dergah dedikleri yerlerin duvarlarına asanlar muhakkak ki " canlı varlık resminin bir yerlere asmanın günah olduğunu " bilmektedirler.